Widzenie przedmiotów cz. 2

Kąt widzenia. Wszystkie promienie, wychodzące z przedmiotu, o ile wpadają do oka, zbiegają się w nim pod kątem ostrym, który nazywamy kątem widzenia; np. od przedmiotu AB, oko O otrzymuje kąt promieni AOB, od przedmiotu CB – kąt COB, od przedmiotu BE – kąt DOE itd. Oko nie widzi promieni, lecz odczuwa ten kąt, pod jakim one doń wpadają. Ponieważ zaś od większego przedmiotu, np. AB, kąt widzenia jest większy, niż od mniejszego, np. od CB (tj kąt AOB jest większy od COB), przeto z wielkości kąta widzenia sądzi oko o wielkości przedmiotu. Od dalszego jednak przedmiotu (np. (DE), choćby tej samej wielkości, co bliższy (CB), kąt widzenia (DOE) jest mniejszy, oko więc nieraz sądzić może fałszywie. Z tego powodu powstaje znane złudzenie, że dalsze przedmioty wydają się mniejszymi: gwiazdy wydają się punktami, księżyc czy słońce — małą tarczą, człowiek lub zegar na wysokiej wieży, czy balon, wzniesiony wysoko, wydają się znacznie mniejszymi, niż są w istocie; drzewa domy, słupy telegraficzne na długiej drodze wydają się coraz niższymi i schodzącymi się z obu stron w oddali; takie zjawisko nazywamy perspektywę.

Comments

  1. By Reklama