Dwa rodzaje energii mechanicznej cz. 1

Widzieliśmy, że zarówno kamień leżący na dachu, jak i kamień spadający, posiadają energię; zawiera ją zarówno woda w wysoko położonym zbiorniku, jak i woda płynąca w rzece. Energię masy spoczywającej, np. energię kamienia, leżącego na górze czy na dachu, albo ciała zawieszonego, energię strzały na napiętym łuku, energię sprężyny skręconej, wody wstrzymanej przez szluzę lub wody w wysokim zbiorniku, energię żelaza, leżącego w bliskości magnesu i t. p., nazywamy energią możliwą (potencjonalną, od łacińskiego wyrazu: potentia — moc, możność), lub energią położenia (gdyż kamień wzniesiony, różni się od kamienia leżącego niżej, tylko swym położeniem). Energię masy, będącej w ruchu, np. energię kamienia spadającego, lub rzuconego w górę czy poziomo, strzały biegnącej, sprężyny rozkręcającej się, rzeki płynącej, prochu wybuchającego i t. p., nazywamy energią ruchu (kinetyczną, od greckiego wyrazu: Aineo – poruszać), lub energia czynną; nazywamy ją też siłą żywą. Postawmy na leżącej desce gwóźdź, zwrócony ku niej ostrym końcem i połóżmy na jego główce ciężki młot; gwóźdź zagłębi się w deskę nieznacznie, np. na 2 milimetry; uderzmy teraz młotem w gwóźdź szybko, wejdzie w deskę znacznie głębiej np. na V mm; tę różnicę pracy gwoździa, 7 —2 = 5 mm, spowodowała siła żywa, czyli energia ruchu młota. Energia czynna zamienić się może w energię położenia i odwrotnie.

To Cię zaciekawi:

– gablota ogłoszeniowa
– ogrzewanie w podczerwieni
– korepetycje Kraków