Powierzchnia cieczy

Przy zachowaniu należytej ostrożności można świeżą, nieużywaną igłę położyć na powierzchni wody, tak, iż nie tonie; jeżeli jednak koniec igły przebije pierwszą zewnętrzną warstwę powierzchni wody, igła wnet opada na dno naczynia. Niektóre owady chodzą po powierzchni wody, toną jednak, gdy je popchniemy tak, aby nóżki przebiły górną warstwę wody. Włoski pędzelka, zanurzonego do wody, rozchodzą się w różne strony; gdy pędzelek z wody wyjmiemy, włoski przylgną do siebie, ściągnięte zewnętrzną warstwą wody, otaczającą pędzelek dookoła. Zanurzywszy głowę pod wodę, możemy łatwo otworzyć oczy, po wynurzeniu jej, przychodzi to nam trudniej. Wydąwszy bańkę mydlaną przez rurkę dymem z papierosa i wyjąwszy następnie, zanim bańka się oderwie, rurkę z ust, zobaczymy, że bańka kurczy się silnie i wypycha znów dym przez rurkę. Tego rodzaju zjawiska dowodzą, że zewnętrzna warstwa cieczy posiada gęstość większą, aniżeli pozostała masa tej cieczy i tworzy jakby sprężystą błonkę, usiłującą się ściągnąć. Tę sprężystość błonki powierzchniowej, nazywamy napięciem powierzchniowym cieczy.

 

Comments

  1. By Reklama